De 9 dingen die niemand vertelt over het verstrooien van as

Binnen een aantal uren na de dodelijke hartaanval van mijn 46-jarige man in 2017 drong het tot me door dat ik zijn crematiewensen moest honoreren.

Door Christianne Welder

Op 42-jarige leeftijd had ik meer dan 20 begrafenissen bijgewoond, maar de beslissing om te begraven of te cremeren was altijd gevallen bij iemand anders. Zelfs toen ik mezelf ‘crematie’ hoorde zeggen tegen de begrafenisondernemer, was mijn weduwe-brein al in paniek over de verjaardagen en verjaardagen die voor de boeg lagen. Ik was gewend om mijn verdriet kwijt te raken door bezoeken aan begraafplaatsen of rampplaatsen. Wat voor soort ritueel zou kunnen zijn als je man stierf in het bed dat je deelde en zijn as in je appartement woont?

Het ritueel vond me een paar maanden later. Mijn koffer stond open en ik probeerde me in te pakken voor de jaarlijkse reis die we altijd naar het meer van Lugano in Zwitserland hadden genomen. Een favoriete neef vergezelde me, maar ik voelde me overweldigd door het bezoeken van Johan’s ‘gelukkige plek’ zonder hem. Het had de nabijheid kunnen zijn van mijn koffer met zijn urn of de sixpack die mijn neef en ik hadden genuttigd, maar ik besefte plotseling dat ik Johan mee kon nemen.

Ik bracht een paar eetlepels van hem mee naar het meer en een paar maanden later naar Amsterdam, zijn geboorteplaats. Trial, error en variabelen zoals wind hebben geleid tot een lijst waarvan ik hoop dat het de leercurve spaart.

1. Er zullen botten zijn. Toen ik de urn met Johan’s as losschroefde, verwachtte ik een klein doosje zachte kampvuuras. Ik kwam een ​​plastic zak tegen met 3 liter grof zand en scherpe botfragmenten. Ik weet niet zeker of je je klaarmaakt om iemand te zien die je lief hebt tot een zak cementmix teruggebracht, maar de kennis die gecremeerd is, lijkt niets op as, maar een vertrekpunt.

2. Eenmalig? Op 12 mei 2017 besefte ik niet dat het verspreiden van de as van Johan over de hele wereld mijn rouwritueel zou worden – maar ik nam instinctief maar een paar eetlepels van hem mee naar het meer. Vraag jezelf af of dit een eenmalige ceremonie zou moeten zijn? Als je naar een nieuwe stad verhuist, zou het dan zinvol zijn om as in de buurt te verspreiden? Zou een ander familielid iets voor zichzelf willen houden? Als je antwoord op een van deze vragen “Ik weet het niet” of “misschien” is, laat dan niet alle as los.

3. Een goede vriend + een Ziploc-tas. Als je besluit slechts een deel van de as te verstrooien, vraag dan een goede vriend die niet preuts is om langs te komen voordat je as in een afsluitbare plastic zak stopt. De realiteit van wat je doet kan leiden tot sterke emoties, dus het is slim om een ​​vriend te hebben die de overdracht kan overnemen of je door het proces heen kan helpen.

4. Blijf kalm en pak een handbagage op. Stel je voor dat je naar je asverstrooiende bestemming vliegt en ontdekt dat de bagage met de as de reis nooit heeft gemaakt. Dit overkwam mij – veel dank, Ryanair! – en ja, ik ben er nog steeds humeurig over. Leer plaatsvervangend door mij heen en ga door.

5. Plek bekijken. Zelfs als u een plaats in gedachten heeft, bouw dan tijdig op om alternatieve locaties te verkennen. Ik was er zeker van dat Plaza de la Revolución in Havana de perfecte plek was om Alberto te verspreiden, maar van dichtbij had deze historische plek alle ambiance van een parkeerplaats voordat de ruilbijeenkomsten plaatsvonden. Als je eerste keuze slecht is, blijf kijken totdat je een plek bereikt waar je kippenvel van krijgt.

6. Flower power. Als je as in een waterlichaam loslaat, koop of pluk je verse bloemen om ze samen los te laten. Dit stelt u in staat om de asstroom visueel te volgen en maakt de ceremonie iets minder melancholisch. Verstuif de bloemen van tevoren en plaats ze in een afsluitbare zak met een natte papieren handdoek.

7. Fotografisch geheugen. Ik fotografeer foto’s van de bloem en as die op het water drijven, zodat familieleden die niet aanwezig zijn, de ervaring kunnen delen. Ook omdat ik me de exacte inslag van licht, zonsondergang of vogelformatie wil herinneren die zich op dit moment ontvouwt.

8. Zorg dat je wind mee hebt. As in je ogen krijgen of aan je lipgloss blijven plakken, is niet wat je je wilt herinneren over deze ceremonie.

9. En over kleverig praten. As kleeft aan de huid en als je handen bedekt zijn in de as van je geliefde, kan het afvechten van je jeans misschien een beetje respectloos zijn. Als je ergens as loslaat zonder gemakkelijk toegang te hebben tot water, neem dan een fles water en droge papieren handdoeken mee om op te ruimen.

Toen ik Johan’s as begon te verspreiden, verachtte ik alles over crematie. Tijd en reizen hebben mijn perspectief veranderd. Door een beetje van hem op vertrouwde of vreemde plaatsen te verspreiden, kan ik ons ​​verleden erkennen en hem opnemen in mijn tegenwoordige tijd. Het is zo’n centraal onderdeel van mijn rouwtocht geworden dat ik serieus overwogen heb mijn eigen begrafenisarrangementen te veranderen van begrafenis tot crematie. Het vereist geen rek van mijn verbeeldingskracht om de vreugde te horen waarmee Johan zou hebben gezegd: ‘Ik heb het je gezegd’.

Leave a Comment